Wyzwolicielka straconych dusz

„Powinniśmy traktować każdego dzwoniącego tak samo – z uprzejmością, szacunkiem i profesjonalizmem. Bycie wysłuchanym sprawia, że czują się dowartościowani, ale nierealne jest sądzić, że możesz każdemu pomóc albo nawet polubić ich wszystkich. Kiedy zaczynają opowiadać o swojej niedoli, do niektórych od razu można poczuć antypatię, a w innych dostrzec samego siebie. Niektórych masz ochotę chwycić za nadgarstki i z całych sił wbić paznokcie w ich skórę, aż poleci krew, by nimi wstrząsnąć i przywrócić rozsądek. Innym zaś oferujesz po prostu nieoceniające ramię do wypłakania się”.

Książka: Dobra samarytanka, John Marrs

Gatunek: Thriller psychologiczny

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Atmosfera: mroczna, duszna, podnosząca ciśnienie

Złożoność akcji: 🔷 🔷 🔷 🔷 (mistrzowsko utkana sieć manipulacji)

Moja ocena: 🌲 🌲 🌲 🌲 🌲 🌲 🌲 🌲 🌲 🌲 (10/10) (genialny pomysł na fabułę trzymającą w napięciu do ostatniego zdania)

To, że John Marrs tworzy zakręcone historie, które hipnotyzują i pochłaniają bez reszty, to doskonale wiedziałam, ale tego, co zrobił w „Dobrej samarytance”, się nie spodziewałam. Przeszedł samego siebie – w pozytywnym sensie. Podczas lektury buzowało we mnie tyle emocji, jak rzadko kiedy. Nawet gdy odkładałam książkę „na chwilę”, by w końcu zająć się czymś innym, wciąż czułam się rozedrgana. A po skończeniu długo jeszcze o niej myślałam.

Laura pracuje jako wolontariuszka w Ostatnim Przystanku. Codziennie mierzy się z problemami innych, poświęcając swój czas na ludzi, którzy potrzebują pomocy, stracili nadzieję, pewność siebie lub chęć do życia. Prowadzi rozmowy z osobami, które nie są w stanie poradzić sobie z codziennością i często rozwiązanie swoich kłopotów upatrują w samobójstwie. Kobieta stara się pomagać swoim rozmówcom najlepiej, jak potrafi, z pełnym zaangażowaniem. Przynajmniej tak to wygląda z boku. Prawda jest zupełnie inna. Ona nie chce, by poczuli się lepiej. Laura uwielbia manipulować ludźmi i bardzo skrupulatnie, by nie zaliczyć wpadki, wybiera swoje ofiary, którym „pomaga” przejść na drugą stronę. Jednak pewnego razu źle wytypowała kandydata na swoją śmiertelną pomoc. Teraz to ona musi uważać i zrobić wszystko, by prawda o niej nie ujrzała światła dziennego. Ma przecież wspaniały dom, męża, dzieci i szacunek otoczenia…

„Kiedy nie jesteś traktowana jako zagrożenie, o wiele więcej uchodzi ci na sucho”.

Napisać o „Dobrej samarytance”, że to świetnie skrojona pod względem fabularnym powieść, to jakby napisać tylko, że deszcz jest mokry. To jest po prostu rewelacyjny thriller! Jedna z lepszych historii, które miałam okazję czytać w tym roku. Liczne zwroty akcji przyprawiały nie tylko o podwyższone tętno, ale też i o totalny zawrót głowy. Taki, po którym ciężko ruszyć się z fotela i myśleć o czymkolwiek innym. Marrs wpadł na bardzo oryginalny, przerażający w swojej prostocie i mroczny pomysł na fabułę, który jednocześnie mrozi krew w żyłach i skłania do refleksji. Wydarzenia są inteligentnie rozpisane i utrzymują w stałym napięciu. Bohaterowie, jak i ich czyny, mocno działały na wyobraźnię. Wszystko było bardzo wiarygodne. Postać Laury zaś budziła grozę bardziej niż zakrwawiona postać z nożem w ręku i owiniętymi wokół szyi jelitami. Dlaczego? Musicie się sami przekonać. A zakończenie? Dosłownie zostawiło mnie z szeroko rozdziawionymi ustami i oczami, które wypadły mi z orbit. Chwilę potem, kiedy troszkę ochłonęłam, poczułam ogromną złość i wielki smutek, ale nie mogę zdradzić ich powodów, nie odnosząc się bezpośrednio do fabuły. Jedno jest pewne – John Marrs znów zaskakuje i trzyma bardzo wysoki poziom. Myślałam, że wyżej poprzeczki nie da się już podnieść. A jednak – myliłam się!

Choć „Dobra samarytanka” to historia zrodzona w umyśle autora, to odnoszę nieodparte wrażenie, że spokojnie mogłaby się wydarzyć naprawdę. Czyż depresja nie jest jedną z najstraszniejszych chorób? Czy jej żniwo nie powiększa się z roku na rok? Czyż siła manipulacji nie jest przeogromna, kiedy trafi na podatny grunt, a zemsta i strach nie są największymi siłami napędzającymi do działania? Do czego może być zdolny człowiek, kiedy przekona się, że pomocna dłoń jest tą, która za moment chwyta za gardło i próbuje zadusić? U ilu ludzi kompas moralny zwyczajnie szwankuje, ale nie widać tego na pierwszy rzut oka?

Oficjalna Recenzja dla serwisu lubimyczytac.pl

Lato na Bonito:

Kolory zła. Tom 7. Fiolet  do kupienia na Bonito

Ciężar winy do kupienia na Bonito

Pod włoskim niebem do kupienia na Bonito

Na fali wspomnień  do kupienia na Bonito